ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟ 5ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το 5ο Πανελλήνιο Σχολείο Εφέδρων Αξιωματικών - Μελών ΣΕΑΝ, που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Μαγνησίας, στο ΚΑΑΥ Μαλάκι Βόλου από 17-20/9/2026.

Το εν λόγω σχολείο τελούσε υπό την αιγίδα της Ανώτατης Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εφέδρων Αξιωματικών (ΑΠΟΕΑ) και με σχετική άδεια διεξαγωγής από το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Το σχολείο παρακολούθησαν 55 έφεδροι αξιωματικοί από όλη την Ελλάδα και συγκεκριμένα από 16 ΣΕΑΝ της χώρας. Η διαμονή έγινε στους φιλόξενους χώρους του ΚΑΑΥ Μαλάκι.

Το παρών στο 5ο ΠΣΕΑ έδωσαν ο Πρόεδρος της ΑΠΟΕΑ Εφ. Τχης (ΥΠ-Ο) κ. Φίλιππος Κωσταράς και ο Γενικός Γραμματέας της ΑΠΟΕΑ Εφ. Τχης (ΥΠ-Ο) κ. Θρασύβουλος Λαδόπουλος.

Καθ' όλη τη διάρκεια του σχολείου πρωί-απόγευμα υπήρχαν αντικείμενα εκπαίδευσης τόσο σε θεωρητικό όσο και πρακτικό επίπεδο στο πεδίο τα οποία οι έφεδροι αξιωματικοί είχαν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν.

Είναι η δεύτερη χρονιά φέτος που ο ΣΕΑΝ Μαγνησίας συνεργάζεται με την 32η ΤΑΞΠΖΝ σε θέματα εκπαίδευσης των συμμετεχόντων στο 5ο ΠΣΕΑ με μεγάλη επιτυχία. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συμμετέχοντες έφεδροι αξιωματικοί έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ζήλο, πειθαρχία και έφεραν εις πέρας οποιαδήποτε αποστολή τους ανατέθηκε από τους διοργανωτές. 

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον Διοικητή της 32 ΤΑΞΠΖΝ Ταξίαρχο κ. Νίκο Κούτελη και το επιτελείο του, τον Διοικητή της 64 ΜΕ Σχη (ΤΘ) κ. Απόστολο Σπανό και το επιτελείο του για την άψογη συνεργασία και την υποστήριξη που παρείχαν στην εκπαίδευση των εφέδρων αξιωματικών, τον Διοικητή του ΚΑΑΥ Μαλάκι Τχη (ΕΜ) κ. Αγαμέμνων Ζούμπο & το επιτελείο του για την πολύτιμη βοήθεια-υποστήριξη που παρείχαν όλες αυτές τις μέρες του σχολείου σε όλους τους συμμετέχοντες, τον Δντή της ΛΑΦ κ. Γεώργιο Βαλάση για την υποστήριξη ΔΜ και τους μαγείρους του ΚΑΑΥ κ. Βασίλη Καρέτσο και Βαγγέλη Τσικνίδη, που έδωσαν μια ξεχωριστή γευστική πινελιά στο φαγητό των συμμετεχόντων εφέδρων αξιωματικών μας.

Ο Πρόεδρος Εφ. Ταγματάρχης (ΠΖ) κ. Κων/νος Καραδήμας και Αρχηγός Σχολής του 5ου ΠΣΕΑ, ευχαριστεί επίσης τα Μέλη του Δ.Σ. κ.κ. Σιαφάκα Β., Νικολάου Β., Δαματόπουλο Π., Κοκκωνίδη Δ., για το κόπο και την προσωπική εργασία που κατέβαλαν εδώ και 4 μήνες για να οργανωθεί χωρίς προβλήματα και με επιτυχία η διεξαγωγή του 5ου ΠΣΕΑ.

Επίσης τον Ιατρό του 5ου ΠΣΕΑ κ. Αλέξανδρο Χρυσοβελίδη, που κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια και ήταν σε ετοιμότητα πρωί βράδυ όλες τις ημέρες του σχολείου για κάθε ενδεχόμενο. Τον ευχαριστούμε θερμά.

Τέλος το Δ.Σ. του ΣΕΑΝ Μαγνησίας θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά όλους τους συμμετέχοντες εφέδρους αξιωματικούς από τους 16 ΣΕΑΝ της χώρας που άφησαν οικογένεια, εργασία, χρόνο και ξόδεψαν από το υστέρημα τους για να έρθουν να παρακολουθήσουν το 5ο ΠΣΕΑ. Τους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες αξίζουν στην Ιδιωτική Κλινική "ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ" Α.Ε. και στον Εφ. Ταγματάρχη (ΥΙ) κ. Κ. Γάτο, για την χορήγηση φαρμακευτικού υλικού , απινιδωτή, AMBU μάσκας κλπ, για τις ανάγκες του 5ου ΠΣΕΑ.

Όλοι μαζί ανανεώσαμε το ραντεβού μας, πρώτα ο Θεός, για του χρόνου με μεγαλύτερη συμμετοχή και όρεξη προς όφελος της Πατρίδας μας. Καλή Αντάμωση !

Τιμητική Διάκριση στον κ. Βαγγέλη Ανετόπουλο για την πολυετή προσφορά του στον ΣΕΑΝ Μαγνησίας & στην Τέχνη της Κεραμοποιίας

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Διεθνές Κέντρο Κεραμικής & Πολιτισμού οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου έχει την ιδιαίτερη χαρά να σας προσκαλέσει στο

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ

με θέμα: «Σύγχρονες Τεχνικές Καλλιτεχνικής Κεραμικής»

το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις εγκαταστάσεις του Διεθνούς Κέντρου Κεραμικής & Πολιτισμού οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου, στο Μαλάκι Βόλου, 12ο χλμ. Βόλου – Τσαγκαράδας, το Σάββατο 12, την Κυριακή 13 και τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026.

Στο τριήμερο Συμπόσιο θα συμμετάσχουν δέκα Έλληνες κεραμίστες, οι οποίοι θα παρουσιάσουν σύγχρονες τεχνικές καλλιτεχνικής κεραμικής μέσα από τη δημιουργία των έργων τους.

Τα εγκαίνια του Συμποσίου θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 12:00.

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

• Υπουργείο Πολιτισμού
• Περιφέρεια Θεσσαλίας
• Δήμος Βόλου
• ΓΣΕΒΕΕ
• ΕΚΠΟΛ Θεσσαλίας
• Σύνδεσμος Εφέδρων Αξιωματικών Ν. Μαγνησίας
• Ακαδημία Αρχαίας & Σύγχρονης Ελληνικής Κεραμικής

Θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή και χαρά για εμάς η παρουσία σας στα εγκαίνια του Συμποσίου και η απεύθυνση ενός σύντομου χαιρετισμού.

Σας ευχαριστούμε θερμά για τη συνεργασία και τη συμβολή σας στην πραγματοποίηση του Πανελλήνιου Συμποσίου Κεραμικής και για τη στήριξη σας στην ανάδειξη και προβολή της ελληνικής κεραμικής τέχνης.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση και τιμή,

Ο Πρόεδρος
Βαγγέλης Ανετόπουλος

Διεθνές Κέντρο Κεραμικής & Πολιτισμού
οικογένειας Βασιλείου Ανετόπουλου

Μετά από πρόσκληση του κ. Βαγγέλη Ανετόπουλου, μέλη του ΣΕΑΝ Μαγνησίας αποτελούμενα από τον Πρόεδρο κ. Κων/νο Καραδήμα, τον Αντιπρόεδρο κ. Βασίλη Σιαφάκα και τον Γεν. Γραμματέα κ. Βασίλη Νικολάου παρέστησαν στην εν λόγω εκδήλωση όπου ο Πρόεδρος του ΣΕΑΝ ανέδειξε την προσωπικότητα του κ. Βαγγέλη Ανετόπουλου ως εφέδρου αξιωματικού μέλους του ΣΕΑΝ Μαγνησίας για πάνω από 70 χρόνια, ένα από τα παλαιότερα μέλη του Συνδέσμου κκαι εξήρε την εργατικότητα. μεθοδικότητα και επαγγελματισμό του στην τέχνη της Κεραμοποποιίας, μια τέχνη που κρατά ΕΔΏ ΚΑΙ 235 ΧΡΌΝΙΑ.

Επίσης στην εκδήλωση αυτή του απονεμήθη το Χρυσούν Μετάλλιο Αξίας & Τιμής μετά Διπλώματος του Συνδέσμου μας για την πολυετή προσφορά στον Σύνδεσμό μας και στον Πολιτισμό του τόπου μας.

Στην εκδήλωση μεταξύ άλλων παρέστησαν ο Βουλευτής Μαγνησίας κ. Τριαντόπουλος, η Βουλευτής Μαγνησίας κα Ζέττα Μακρή, η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού κα Έλενα Αντωνοπούλου.

Ιστορική πρωτιά: Η πρώτη γυναίκα ΔΕΑ στο Στρατό

Γυναίκα οπλίτης εθελοντικής θητείας εντάχθηκε ως Δόκιμη Έφεδρη Αξιωματικός στο Όπλο του Μηχανικού – Γίνεται πράξη η εξαγγελία Δένδια που είχε ξεκινήσει από το 2024

Του Ηλία Προύφα

Η πρώτη γυναίκα Δόκιμη Έφεδρη Αξιωματικός στην ιστορία του Στρατού είναι γεγονός.

Πρόκειται για μία εξέλιξη με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς γυναίκα που κατατάχθηκε για εθελοντική στρατιωτική υπηρεσία επιλέχθηκε και εντάχθηκε ως Δόκιμη Έφεδρη Αξιωματικός (ΔΕΑ) στο Όπλο του Μηχανικού, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο για τον θεσμό της εφεδρείας και τη συμμετοχή των γυναικών στον Στρατό Ξηράς.

Η ιστορική αυτή πρωτιά έρχεται μάλιστα σε μία ιδιαίτερη χρονική περίοδο για το Μηχανικό, το οποίο βρίσκεται ενόψει της συμπλήρωσης 200 ετών από την ίδρυσή του.

Η εξέλιξη δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά. Αποτελεί το αποτέλεσμα σχεδιασμού που είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια νωρίτερα στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, στο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030» και της προσπάθειας για αλλαγές στη στρατιωτική θητεία και την εφεδρεία.

Το είχε προαναγγείλει ο Δένδιας από το 2024

Ήδη από τις 8 Μαρτίου 2024, σε εκδήλωση του ΓΕΕΘΑ για την Ημέρα της Γυναίκας, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας είχε ανακοινώσει δημόσια την πρόθεση του ΥΠΕΘΑ να ενεργοποιήσει την εθελοντική στράτευση των γυναικών

Μάλιστα, είχε περιγράψει με σαφήνεια ότι το πρώτο βήμα θα γινόταν μέσω του θεσμού των δοκίμων αξιωματικών, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι η προσπάθεια θα ξεκινούσε «από δόκιμες αξιωματικούς με συγκεκριμένες ειδικότητες» και στη συνέχεια θα επεκτεινόταν σταδιακά σε μεγαλύτερο τμήμα του γυναικείου πληθυσμού που θα επιθυμούσε να υπηρετήσει εθελοντικά στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Την ίδια περίοδο, από την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ είχε διευκρινιστεί ότι ένας από τους στόχους ήταν να αξιοποιηθούν μέσω του θεσμού των εφέδρων αξιωματικών οι γνώσεις, οι σπουδές και οι επιστημονικές δεξιότητες των γυναικών προς όφελος των Ενόπλων Δυνάμεων.

Από την εξαγγελία Δένδια στον νόμο 5265/2026

Ο σχεδιασμός αυτός απέκτησε στη συνέχεια συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο με τον Νόμο 5265/2026, «Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή», στον οποίο περιλαμβάνεται ειδικό μέρος για την εθελοντική στράτευση των γυναικών.

Το άρθρο 269 προβλέπει τη δυνατότητα κατάταξης Ελληνίδων στον Στρατό Ξηράς για την εκπλήρωση δωδεκάμηνης εθελοντικής στρατιωτικής υπηρεσίας, υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος.  Ακόμη πιο σημαντική για τη σημερινή ιστορική εξέλιξη είναι η πρόβλεψη του άρθρου 275, σύμφωνα με την οποία οι εθελόντριες Ελληνίδες μπορούν να επιλέγονται ως υποψήφιες ή Δόκιμες Έφεδροι Αξιωματικοί, με αντίστοιχη εφαρμογή των διατάξεων που ισχύουν για τους άνδρες.

Και πλέον η πρόβλεψη αυτή περνά από τη θεωρία στην πράξη.

Η πρώτη γυναίκα ΔΕΑ στο Μηχανικό

Η ένταξη της πρώτης γυναίκας Δόκιμης Έφεδρης Αξιωματικού στο Μηχανικό αποτελεί ορόσημο όχι μόνο για το συγκεκριμένο Όπλο αλλά συνολικά για τον Στρατό Ξηράς και τις Ένοπλες Δυνάμεις. Το γεγονός χαιρετίστηκε με ιδιαίτερη θέρμη και από τον Σύνδεσμο Αποστράτων Αξιωματικών Μηχανικού (ΣΑΑΜΧ). Ο Σύνδεσμος αποτελεί τον θεσμικό φορέα αποστράτων αξιωματικών του Όπλου του Μηχανικού.

Στη σχετική ανακοίνωση που δημοσιοποιήθηκε αναφέρεται:«Ένα ιστορικό ορόσημο για το Όπλο του Μηχανικού και συνολικά για τις Ένοπλες Δυνάμεις!

Η ένταξη της πρώτης Δόκιμης Έφεδρης Αξιωματικού στις τάξεις του, ενόψει και της συμπλήρωσης των 200 ετών από την ίδρυσή του, σηματοδοτεί μια νέα εποχή ισότητας και εκσυγχρονισμού στο πλαίσιο της “Ατζέντας 2030” και ιδιαίτερα προσφοράς στην πατρίδα μας! Θερμά συγχαρητήρια στην ίδια για την αφοσίωση, το θάρρος και την απόφασή της να σπάσει τα στερεότυπα υπηρετώντας την πατρίδα από μια τόσο υπεύθυνη θέση, καθώς και στους γονείς της που την ανέθρεψαν με αυτές τις αξίες.

Καλή και ευδόκιμη σταδιοδρομία!»Η παρουσία της πρώτης γυναίκας ΔΕΑ στο Μηχανικό αποκτά έτσι και έναν ισχυρό συμβολισμό: μία εξαγγελία που είχε διατυπωθεί από τον Νίκο Δένδια ήδη από το 2024, πέρασε στο νέο θεσμικό πλαίσιο των Ενόπλων Δυνάμεων και σήμερα γίνεται πράξη μέσα σε στρατιωτική μονάδα.

Η πρώτη γυναίκα Δόκιμη Έφεδρη Αξιωματικός άνοιξε πλέον τον δρόμο.

Του Ηλία Προύφα

Νέα σελίδα για τον Στρατό Ξηράς άνοιξε στο ΚΕΕΜ στη Σπάρτη, όπου ορκίστηκε η πρώτη γυναίκα Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών, στο πλαίσιο της Εθελοντικής Στράτευσης Γυναικών.

Μια ξεχωριστή και ιστορική στιγμή καταγράφηκε στο Στρατόπεδο «Συνταγματάρχη Κων. Δαβάκη» του Κέντρου Εκπαίδευσης Εφοδιασμού Μεταφορών (ΚΕΕΜ), στο Ξηροκάμπι Σπάρτης.

Για πρώτη φορά γυναίκα ονομάστηκε Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός (ΔΕΑ) του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για τον θεσμό της εφεδρείας και τη συμμετοχή των γυναικών στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η εξέλιξη εντάσσεται στην εφαρμογή του προγράμματος Εθελοντικής Στράτευσης Γυναικών, μέσω του οποίου γυναίκες συμμετέχουν πλέον σε αντικείμενα και εκπαιδεύσεις που μέχρι σήμερα αποτελούσαν κατά κύριο λόγο ανδρικό πεδίο.

Αντίστοιχες ονομασίες γυναικών ΔΕΑ πραγματοποιήθηκαν στη ΣΕΥ στην Αθήνα και στη ΣΜΧ στο Λουτράκι, ενώ στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων (ΚΕΕΔ) στη Νέα Πέραμο εννέα εθελόντριες ολοκλήρωσαν την απαιτητική εκπαίδευση και έλαβαν τον χαρακτηριστικό πράσινο μπερέ.

Οι πρώτες αυτές αποφοιτήσεις και ονομασίες αποτελούν ορόσημο για τον Στρατό Ξηράς, καθώς η παρουσία των γυναικών επεκτείνεται σταδιακά σε ένα ευρύτερο φάσμα στρατιωτικών καθηκόντων και ειδικοτήτων.

Ιδιαίτερη σημασία έχει για τη Λακωνία η τελετή στο ΚΕΕΜ, καθώς το ιστορικό στρατόπεδο της Σπάρτης συνδέει πλέον το όνομά του και με την πρώτη γυναίκα ΔΕΑ του Εφοδιασμού Μεταφορών.

Η Εθελοντική Στράτευση Γυναικών αποτελεί ένα από τα νέα κεφάλαια που ανοίγουν στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, με τις πρώτες εθελόντριες να γράφουν ήδη τη δική τους σελίδα στην ιστορία του Στρατού Ξηράς.

Η τουρκική αντίδραση στην «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποκαλύπτει ότι η αποτροπή χτίζεται με έργα και όχι με εθνικιστικές κορώνες

  

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος

  Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Την ώρα που στην Ελλάδα οι γνωστοί λαϊκιστές υπερπατριώτες ασκούν διαρκή και έντονη κριτική σε όσους διαμορφώνουν και ασκούν την εξωτερική πολιτική της χώρας, κατηγορώντας την κυβέρνηση για πολιτική ανεπάρκεια, υποχωρητικότητα, κατευνασμό, έλλειψη εθνικής στρατηγικής και ανεπαρκή πατριωτική στάση απέναντι στην αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Τούρκοι αναλυτές και τουρκικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν την εμβάθυνση της ελληνοϊσραηλινής αμυντικής συνεργασίας, ως μια εξέλιξη που μεταβάλλει τους συσχετισμούς ισχύος και τα δεδομένα ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ειδικότερα, η συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» έχει βρεθεί στο επίκεντρο της τουρκικής δημόσιας συζήτησης, με αναλυτές να υποστηρίζουν ότι το σύστημα έχει ως πραγματικό στόχο την Τουρκία, καθώς και ότι η αμυντική συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ για την προμήθειά της, είναι μια «ύπουλη» συμφωνία.

Παράλληλα, αναπτύσσεται ένα ευρύτερο τουρκικό αφήγημα που επιχειρεί να παρουσιάσει γενικότερα την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία, ως μέρος μιας γεωπολιτικής αντιπαράθεσης στην Ανατολική Μεσόγειο με κεντρικό στόχο την Τουρκία.

Συγκεκριμένα, η τουρκική πολιτική ηγεσία, μέσω της ιδιαίτερα σκληρής ρητορικής που έχουν αναπτύξει ο Πρόεδρος κ. Ερντογάν και ο Υπουργός Εξωτερικών κ. Χακάν Φιντάν απέναντι στο Ισραήλ, επιχειρεί να εντάξει τις νέες περιφερειακές συνεργασίες σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αντιπαράθεσης με το Τελ Αβίβ.

Έτσι, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένα ελληνικό αμυντικό πρόγραμμα, αλλά επιχειρείται να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο τουρκικό αφήγημα περί διαμόρφωσης ενός εχθρικού γεωπολιτικού άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αξιολογώντας τα ανωτέρω δεδομένα, το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό και ξεκάθαρο.

Αν πράγματι η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας,  όπως υποστηρίζουν οι επικριτές της, με την πολιτική των «ήρεμων νερών» υπονομεύει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, αποδυναμώνει την εθνική άμυνα και ασφάλεια και ακυρώνει την ελληνική αποτροπή, τότε γιατί η Τουρκία αντιδρά με τέτοια ένταση σε μια στρατηγική επιλογή του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και της ελληνικής κυβέρνησης;

Το αμέσως επόμενο ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν όσοι επίμονα επενδύουν πολιτικά στο αφήγημα της «ανίσχυρης Ελλάδας», είναι ακόμη πιο συγκεκριμένο.

Αν η Ελλάδα είναι πράγματι, όπως υποστηρίζουν οι γνωστοί λαϊκιστές υπερπατριώτες, μια χώρα απομονωμένη, χωρίς ισχυρές συμμαχίες, με ανεπαρκή αποτρεπτική ισχύ και εγκλωβισμένη σε φοβικά σύνδρομα απέναντι στην Τουρκία, γιατί η εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ προκαλεί τόσο έντονη συζήτηση, ανησυχία και προσπάθεια πολιτικής απονομιμοποίησης στην απέναντι πλευρά;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στις κραυγές, ούτε στις λαϊκιστικές και εθνικιστικές κορώνες για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

Βρίσκεται στα γεγονότα. Και τα γεγονότα δείχνουν ότι η πραγματική αποτροπή οικοδομείται με σύνεση, σοβαρότητα,  στρατηγικό σχεδιασμό, πραγματικές αμυντικές δυνατότητες, τεχνολογία, διεθνή αξιοπιστία και συμμαχίες με στρατηγικό βάθος.

Αλλά υπάρχει ένα ακόμη ερώτημα, το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί από όσους επιμένουν να παρουσιάζουν την Ελλάδα ως «ανίσχυρη» και «απομονωμένη».

Μήπως τελικά, η εικόνα της Ελλάδας που συστηματικά καλλιεργείται στο δημόσιο διάλογο από κάποιους πολιτικούς και δημοσιολογούντες, αλλά και από ορισμένα μέσα ενημέρωσης, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική εικόνα που αξιολογεί η ίδια η Τουρκία;

Γιατί υπάρχει μια κρίσιμη αντίφαση που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Αν η Ελλάδα είναι πράγματι τόσο αδύναμη, τόσο απομονωμένη και τόσο φοβισμένη απέναντι στην Τουρκία όσο υποστηρίζουν ορισμένοι στο εσωτερικό της χώρας, τότε γιατί η Άγκυρα αντιδρά έντονα στην ενίσχυση των ελληνικών αμυντικών δυνατοτήτων και στην εμβάθυνση των στρατηγικών συνεργασιών της Αθήνας;

Η Τουρκία δεν μπορεί να αντιδρά σε μια Ελλάδα που παραμένει στάσιμη, αδύναμη, φοβική και της επιβάλει συνεχώς την πολιτική της μέσω τετελεσμένων. 

Αντιδρά σε μια Ελλάδα που αλλάζει.

Αντιδρά, σε μια Ελλάδα που ενισχύει συνεχώς τις Ένοπλές Δυνάμεις της και αναβαθμίζει την αποτρεπτική της ικανότητα.

Αντιδρά σε μια Ελλάδα που εμβαθύνει τις στρατηγικές της συνεργασίες, δημιουργεί δίκτυα περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας και διευρύνει το γεωπολιτικό της αποτύπωμα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αντιδρά σε μια υπολογίσιμη δύναμη που δεν περιορίζεται απλά στην αγορά κάποιων οπλικών συστημάτων, αλλά επιδιώκει τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου και πολυεπίπεδου αμυντικού οικοσυστήματος.

Τέλος, αντιδρά σε μια Ελλάδα που αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε απόπειρας αμφισβήτησης της ασφάλειας και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Και αυτά είναι ίσως τα σημαντικότερα στοιχεία που πρέπει να αξιολογήσουμε.

Γιατί η πραγματική αξιολόγηση της ελληνικής ισχύος δεν μπορεί να γίνεται μέσα από εθνικιστικές κορώνες και διαγωνισμούς υπερπατριωτισμού στο εσωτερικό της χώρας.

Αξιολογείται πρωτίστως από τις πραγματικές δυνατότητες που αποκτά η Ελλάδα, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο αυτές αξιολογούνται και κυρίως, γίνονται αντιληπτές από την τουρκική πλευρά.

Γιατί στην αποτροπή δεν έχει σημασία μόνο η ισχύς που διαθέτεις. Έχει σημασία και η ισχύς που ο αντίπαλος αντιλαμβάνεται ότι διαθέτεις, η αξιοπιστία με την οποία την αποτυπώνεις και το κόστος που εκτιμά ότι θα κληθεί να καταβάλει εάν επιχειρήσει να την αμφισβητήσει.

Και υπό αυτή την έννοια, η ένταση της τουρκικής αντίδρασης στην «Ασπίδα του Αχιλλέα» και στη στρατηγική εμβάθυνση της συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ αποτελεί ένα δεδομένο που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη διάσταση της τουρκικής αντίδρασης, η οποία δεν πρέπει να αγνοηθεί από την ελληνική πολιτική ηγεσία. Η διάσταση αυτή, αφορά την προσπάθεια της Άγκυρας να διαμορφώσει ένα αφήγημα που θα απονομιμοποιήσει τις ελληνικές αμυντικές επιλογές, παρουσιάζοντάς τες όχι ως μέτρα ενίσχυσης της εθνικής ασφάλειας και αποτροπής, αλλά ως επιθετικές και αποσταθεροποιητικές κινήσεις που εντάσσονται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό εναντίον της Τουρκίας.

Το αφήγημα αυτό, δεν πρέπει απλώς να καταγραφεί από την ελληνική πλευρά, αλλά και να αναλυθεί, να αποδομηθεί και να αντιμετωπιστεί στρατηγικά.

Συγκεκριμένα, η Ελλάδα δεν πρέπει να επιτρέψει να κυριαρχήσει το τουρκικό αφήγημα και να εγκλωβιστεί σε μια συζήτηση για την αμυντική της πολιτική με το πλαίσιο που θέτει η Τουρκία. 

Οφείλει να αναδείξει τις πραγματικές διαστάσεις των επιλογών της και να απαντήσει με επιχειρήματα στους βασικούς ισχυρισμούς που επιχειρεί να επιβάλει η τουρκική πλευρά.

Υπό το πρίσμα αυτό, σε σχέση με τον τουρκικό ισχυρισμό ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί ένα επιθετικό σχέδιο που στοχεύει την Τουρκία θα πρέπει να επισημανθεί, ότι πρόκειται για  ένα πολυεπίπεδο αμυντικό σύστημα αεράμυνας και αντιβαλλιστικής προστασίας και όχι για ένα επιθετικό σύστημα σχεδιασμένο για την προβολή στρατιωτικής ισχύος εναντίον τρίτων χωρών.

Σε καμία περίπτωση, η αμυντική ενίσχυση μιας χώρας δεν μετατρέπεται σε επιθετική ενέργεια, επειδή προκαλεί ανησυχία στην απέναντι πλευρά.

Αν ίσχυε αυτή η λογική, τότε κάθε αμυντική επένδυση ενός κράτους θα μπορούσε να χαρακτηρίζεται «επιθετική» από οποιονδήποτε τρίτο αισθάνεται, ότι περιορίζεται η σχετική του στρατιωτική υπεροχή.

Το γεγονός ότι ένα αμυντικό σύστημα μπορεί να επηρεάζει τους στρατιωτικούς υπολογισμούς της Τουρκίας, δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρα του.

Αντιθέτως, ακριβώς αυτή η μεταβολή των υπολογισμών, αποτελεί βασικό στοιχείο της αποτρεπτικής λειτουργίας του.

Η ουσία της αποτροπής είναι να καταστήσει σαφές στον δυνητικό αντίπαλο, ότι οποιαδήποτε απόπειρα χρήσης στρατιωτικής ισχύος θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικές δυνατότητες άμυνας και συνεπώς, θα συνεπάγεται υψηλότερο κόστος.

Υπό αυτή την έννοια, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αποτελεί μηχανισμό επιθετικής προβολής ισχύος, αλλά μηχανισμό ενίσχυσης της αποτρεπτικής ικανότητας της Ελλάδας απέναντι σε μια πιθανή επίθεση.

Δεν δημιουργεί από μόνη της μια νέα επιθετική δυνατότητα της Ελλάδας, αλλά ενισχύει την ικανότητά της να προστατεύει τον εναέριο χώρο, τις Ένοπλες Δυνάμεις, τις κρίσιμες υποδομές και τον πληθυσμό της.

Επομένως, ο τουρκικός ισχυρισμός επιχειρεί να συγχέει δύο διαφορετικές έννοιες: την αμυντική ικανότητα και την επιθετική πρόθεση.

Το ότι η Τουρκία αντιλαμβάνεται την ενίσχυση της ελληνικής αεράμυνας ως παράγοντα που επηρεάζει τους δικούς της στρατιωτικούς σχεδιασμούς, δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα αποκτά επιθετικές προθέσεις.

Σημαίνει ότι η Ελλάδα αποκτά μεγαλύτερη ικανότητα να αποτρέπει ή να αντιμετωπίζει μια πιθανή επίθεση.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ουσία της «Ασπίδας του Αχιλλέα».

Δεν είναι μια ασπίδα εναντίον της Τουρκίας, αλλά μια ασπίδα υπέρ της Ελλάδας.

Η διαφορά δεν είναι επικοινωνιακή, αλλά στρατηγική.

Γιατί ένα κράτος που ενισχύει την αμυντική του ικανότητα δεν δημιουργεί κατ’ ανάγκη αστάθεια.

Μπορεί αντίθετα, να συμβάλλει στη σταθερότητα, όταν η ενίσχυση αυτή καθιστά λιγότερο ελκυστική την επιλογή της στρατιωτικής πίεσης ή απειλής του αντιπάλου και αυξάνει την πιθανότητα μιας κρίσης να παραμείνει υπό έλεγχο.

Επομένως, η Ελλάδα δεν χρειάζεται να απολογηθεί για το γεγονός, ότι ενισχύει την άμυνά της.

Χρειάζεται να εξηγήσει με σαφήνεια γιατί το κάνει και ποιον σκοπό υπηρετεί.

Ο σκοπός είναι η προστασία, η λογική είναι η αποτροπή και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι η ειρήνη μέσω μιας αξιόπιστης αποτρεπτικής ισχύος.

Όσον αφορά τον τουρκικό ισχυρισμό, ότι η ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία δημιουργεί έναν «εχθρικό άξονα» εναντίον της Τουρκίας, θα πρέπει να τονιστεί ότι η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ δεν δημιουργήθηκε για να περικυκλώσει την Τουρκία.

Αντιθέτως, έχει αναπτυχθεί σταδιακά εδώ και μια δεκαετία και περιλαμβάνει την άμυνα, την ενέργεια, την τεχνολογία, την πολιτική προστασία, την οικονομία και ευρύτερα ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας.

Η Ελλάδα δεν συμμετέχει και δεν χρειάζεται να συμμετάσχει σε κανένα «αντιτουρκικό άξονα».

Χρειάζεται και οικοδομεί δίκτυα στρατηγικών συνεργασιών που ενισχύουν την ασφάλεια, τη σταθερότητα και τη στρατηγική της αυτονομία.

Η διαφορά είναι ουσιώδης. Ένας άξονας συγκροτείται εναντίον κάποιου, ενώ ένα δίκτυο συνεργασιών συγκροτείται για την επίτευξη κοινών συμφερόντων.

Η προσπάθεια της Άγκυρας να αντιστρέψει την πραγματικότητα και να παρουσιάσει κάθε ελληνική στρατηγική συνεργασία ως μέρος ενός σχεδίου «περικύκλωσης της Τουρκίας» αποκαλύπτει περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο η ίδια αντιλαμβάνεται το περιφερειακό περιβάλλον, παρά τον πραγματικό χαρακτήρα των ελληνικών επιλογών.

Τέλος, σε σχέση με τον τουρκικό ισχυρισμό ότι η  Ελλάδα, μέσω της συνεργασίας της με το Ισραήλ και της ενίσχυσης της αμυντικής της ικανότητας, μετατρέπεται σε μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης με την Τουρκία και κατ’ επέκταση, επιλέγει μια στρατηγική έντασης απέναντί της, η ελληνική απάντηση θα πρέπει να είναι εξίσου σαφής.

Η Ελλάδα δεν έχει επιλέξει και δεν επιθυμεί να επιλέξει τη στρατηγική της έντασης.

Αντιθέτως, τα τελευταία χρόνια έχει διαμορφώσει ένα μοντέλο διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων που συνδυάζει τον ενεργό διάλογο, τους ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας, την ανάληψη διπλωματικών πρωτοβουλιών και τη συνεχή ενίσχυση  της αποτρεπτικής της ικανότητας.

Πρόκειται για μια -όπως έχω αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο μου- «Στρατηγική Ευθύνης» σύμφωνα με την οποία ο διάλογος δεν αντιμετωπίζεται ως ένδειξη αδυναμίας ή υποχώρησης, αλλά ως εργαλείο διαχείρισης κρίσεων, περιορισμού της έντασης και δημιουργίας συνθηκών σταθερότητας, χωρίς να εγκαταλείπεται η ανάγκη διατήρησης ισχυρής και αξιόπιστης αποτροπής.

Ειδικότερα, μέσω αυτής της «Στρατηγικής Ευθύνης» η Ελλάδα επιδιώκει τη σταθερότητα μέσα από τον συνδυασμό διαλόγου και αποτρεπτικής ισχύος, αποφεύγοντας μια «Στρατηγική Έντασης», η οποία επενδύει στη ρητορική της αντιπαράθεσης και της σύγκρουσης και μπορεί να εγκλωβίσει τις δύο χώρες σε ένα φαύλο κύκλο κλιμάκωσης και αστάθειας.

Η Ελλάδα επενδύει στο διάλογο, αλλά ταυτόχρονα ενισχύει την αποτρεπτική ισχύ της.

Συνομιλεί με την Τουρκία και ταυτόχρονα, αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής επιλογής εναντίον της.

Διατηρεί ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας, χωρίς να αποδέχεται τετελεσμένα και να εγκαταλείπει τις κόκκινες γραμμές και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Αυτό δεν είναι «Πολιτική Κατευνασμού», αλλά «Στρατηγική Ευθύνης».

Όταν μια χώρα προμηθεύεται αεροπλάνα Rafale, εκσυγχρονίζει τα F16 σε επίπεδο Viper, προετοιμάζεται για την ένταξη των F-35 στον αμυντικό της σχεδιασμό, ενισχύει το Πολεμικό της Ναυτικό με νέες φρεγάτες Belharra και Bergamini και προχωρά στην ανάπτυξη της «Ασπίδας του Αχιλλέα», δεν ακολουθεί πολιτική Κατευνασμού.

Οικοδομεί ισχυρή εθνική αποτροπή μέσα από μια συνεκτική «Στρατηγική Ευθύνης».

Εν κατακλείδι, η έντονη τουρκική αντίδραση στη συμφωνία για την απόκτηση της «Ασπίδας του Αχιλλέα» αποτελεί ένα στοιχείο που πρέπει να αξιολογηθεί με στρατηγική ψυχραιμία.

Υποδηλώνει, ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται από την Τουρκία ως μια ανίσχυρη και απομονωμένη χώρα, όπως συχνά επιχειρείται να παρουσιαστεί στον ελληνικό δημόσιο διάλογο, αλλά ως μια υπολογίσιμη δύναμη, η οποία ενισχύει τις αμυντικές της δυνατότητες, διευρύνει τις στρατηγικές της συνεργασίες και αυξάνει το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής ή αναθεωρητικής επιλογής εναντίον της.

Ταυτόχρονα, η προσπάθεια της Άγκυρας να παρουσιάσει την ελληνική αμυντική ενίσχυση ως επιθετική ενέργεια, επιβεβαιώνει την ανάγκη η Ελλάδα, να μην αφήνει τρίτους να καθορίζουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αξιολογούνται οι εθνικές της επιλογές.

Στο πλαίσιο αυτό, η Αθήνα οφείλει να συνεχίσει να διαμορφώνει και να προβάλλει με πειστικό τρόπο το δικό της στρατηγικό αφήγημα, ότι η ενίσχυση της εθνικής της άμυνας δηλαδή, δεν αποτελεί απειλή για κανέναν, αλλά προϋπόθεση ασφάλειας, σταθερότητας και αξιόπιστης αποτροπής.

Τέλος, η έντονη αντίδραση της Τουρκίας στις εθνικές και αμυντικές στρατηγικές επιλογές της Ελλάδας καταδεικνύει με ιδιαίτερα σαφή τρόπο, ότι η  εθνική ισχύς δεν κρίνεται από το ποιος εμφανίζεται πιο «πατριώτης» στο εσωτερικό της χώρας.

Κρίνεται και αξιολογείται από τις πραγματικές δυνατότητες που διαθέτει η χώρα, από τις στρατηγικές συμμαχίες που οικοδομεί και κυρίως, από τον τρόπο με τον οποίο οι δυνατότητες αυτές γίνονται αντιληπτές από εκείνους που ενδέχεται να τις αμφισβητήσουν.

Γιατί η πραγματική αποτροπή χτίζεται με έργα και όχι με εθνικιστικές κορώνες.